sjous

Tjsa wie mij kent zal zich afvragen wat met de titel van dit stukje bedoelt wordt. Bij PeereboomKoggeschip had ik zelfs de bijnaam Ton Deuse. Maar goed, mijn collega Ed vertelde het verhaal dat er in een Rotterdamse snackbar voor de naastliggende kapsalon een bijzonder bakje patat klaargemaakt moest worden. Aluminium bak vullen met patat daaroverheen een laag shoarma vlees, plakjes kaas eroverheen. Kaas even laten smelten in de oven, vervolgens knoflook saus erover heen en het afmaken met sla tomaat en ui. Kortom dan heb je een kapsalon.

Wat schetst nu mijn verbazing, Dinsdags ga ik altijd bij mijn oude vader langs in Amsterdam, doe wat boodschapjes voor hem en koop bij de lokale horeca wat te eten voor ons twee.

In de schoolvakantie was ik met Marlou weer op bezoek bij hem, samen gingen we even boodschappen voor hem doen en bij Donorium in de van Wou een TP kopen (TP = Turkse Piza). Tot mijn verbazing stond daar op de balie twee aluminium bakjes beide met de tekst kapsalon er in geschreven, de kleine €3 en de grote €5, Marlou en ik besloten om het eens te proberen, zeker ook omdat de dame van de Toko die een paar deuren verder is en echt heerlijk indisch eten verkoopt ons adviseerde om de kapsalon te kopen, in plat Amsterdams en met haar zo kenmerkende sjagereinige blik vertelde ze ons dat het heerlijk is en dat we het zeker moesten proberen.

Zo gezegd zo gedaan. en eerlijk is eerlijk het is werkelijk heerlijk. We hebben geen risico genomen en hadden voor pa een TP gekocht, doch hier was hij het niet geheel mee eens, want een paar weken later werd mij door hem toch wel subtiel kenbaar gemaakt dat ik een kapsalon voor hem moest kopen. Pa, een grote of een kleine? Uiteraard moest het een grote worden. Je moet je het beeld even voorstellen pappa is 85 weegt nog maar 55 kilo, moet oppassen voor ondervoeding, en vrat bijna zijn vingers bij de kapsalon op.

Hoe een Rotterdamse kapper een culturele integratie heeft veroorzaakt! Ik hoop toch dat ik binnenkort eens met die Wilders in de Diamantstraat bij mijn oude vader thuis een Rotterdamse kapsalon te eten! Dan kan hij zien wat integratie is in de zo beruchte Amsterdamse Diamantbuurt.

Een tijdje niets van mij laten horen. Dit komt omdat we heerlijk op vakantie zijn geweest. Drie weken hebben we in Schotland rondgetoert. Steeds twee dagen met de tent op een camping, om vervolgens weer door te trekken naar de volgende camping. Het was wel een natte vakantie, ik denk dat we maar drie dagen hebben gehad dat er geen bui is gevallen. Maar toch die rgen heeft absoluut de pret niet mogen drukken, wat een geweldig mooi land. Het deed mij dan ook erg veel pijn dat we weer na die drie weken naar Newcastle moesten om daar op de ferry te stappen naar IJmuiden. Volgend jaar staat Kroatië op het programma.

Werk: Dit gaat geweldig. Voel mij steeds meer op mijn plek en leer de organisatie ook per dag beter kennen. Er ligt wel een hoop om op te pakken. Je moet het zo zien dat het een organisatie is met een behoorlijke ambitie, ook op ICT gebied, maar daar qua techniek niet op is voorbereid. Om die ambities te kunnen halen zal er dus een hoop geinvesteerd moeten gaan worden. Hopelijk is daar het budget voor te vinden.

Ik begon de laatste tijd erg te twijfelen of ik wel een kunstwerk voor aan de muur wilde kopen. Er was al aardig wat geld bij elkaar gespaard, ruim € 600.  (Geld wat ik met mijn verjaardag heb gehad, een bedrag van mijnvader en mijn afscheids kado van de colleagues van ATAL). Vandaag heb ik de koop doorgehakt en besloten dat ik een digitale spiegel reflex camera wil. Dus deze ook besteld. Het is Canon EOS 1000D met twee lenzen geworden, een 18-55 mm en een 75 -300 mm.

Ik wilde dit al heel lang, doch vond dat dit soort camera’s in het verleden nog te duur en had het gevoel dat ze nog niet voldoende waren uitontwikkeld. Nu ben ik van mening dat de ontwikkelingen die nog gedaan worden niet meer echt tot een betere camera gaan bijdragen. 10,1 mega pixels is meer dan voldoende en geeft met de huidige techniek goede resultaten. Het enige wat ik vind ontbreken nog is een GPS in de camera’s, maar die zal ik er los bij gaan kopen.

Iedereen die een duit in het zakje heeft gedaan wil ik hartelijk bedanken, hiermee is een lang gekoesterde wens voor mij uitgekomen.

H is wel vreemd, naar een nieuwe baan gaan betekend ook dat je van veel mensen afscheid gaat nemen. Vrijdag heb ik met een leverancier, nadat er een overeenkomst was getekend om een MRP pakket voor ATAL te ontwikkelen, een afscheids borrel gedronken in de Oostoever aan de Sloterplas in Amsterdam. Daar heerlijk op het terras gezeten, je moet het echt weten wat het is, want anders ga je daar niet zo snel zitten.

Komende week moeten er nog twee overeenkomsten getekend worden, één voor de migratie van het serverpark, er wordt een Eva en bladeservers geplaatst + de boel gaat virtueel worden. Ook moet er nog een overeenkomst afgesloten worden om ASCO consult te ontwikkelen.

Tja zo op de valreep nog wat zaken die in gang worden gezet waar ik de voorbereidingen voor hebt gedaan. Ik mag niet meer meemaken dat deze projectenm worden opgeleverd, alhoewel ik wel hoop er toch nog wel eens wat van te horen.

kortom ik neem afscheid maar een aantal zaken starten op, ik hoop dat er snel en intrim is gevonden, want het is denk ik wel nodig dat deze zaken naar behoren begeleid worden.

Vrijdag 24 april heb ik opgezegd.Nadat ik de opzeggingbrief in het postvakje van PZ had gedaan (op vrijdag zijn de Personeelwerkers niet aanwezig) heb ik daarna als eerste de directeur gebeld, ik wilde niet dat hij dit nieuws via de TAMTAM zou horen.

Op de coördinator na waren alle teamleden aanwezig, die heb ik om de kast heen, waar we altijd TP eten (TP = Turkse Piza), verteld dat ik een andere baan hebt. De systeembeheerder maakte op het moment dat ik ze verzocht om bij elkaar te komen nog het grapje dat ik een andere baan zou hebben hij had niet het minste vermoeden dat hij gelijk had. Nadat ik het verteld had, kreeg ik als eerste de felicitaties toegewenst van alle teamleden. Aan de non verbale reacties kon ik zien dat het niet bij iedereen in de koude kleren ging zitten. De een geeft het niet toe terwijl een ander met roden ogen later mijn kantoor binnen kwam lopen om te vertellen dat het hem wel wat doet dat ik wegga. Een ander teamlid vind het nogal schokkend daar ook één van de applicatiebeheerders binnenkort weggaat, te veel veranderingen in een korte tijd. Ook is men bang dat er een interim geplaatst wordt die even de boel op zijn kop komt zetten. Kortom het waren voor mij hartverwarmende reacties van het team, ik moet ook zeggen dat ik ze het liefste mee zou nemen, na 4.5 jaar hebben we toch wel een hoop bereikt met elkaar en is er naar mijn idee een goede samenwerking. (ja niet alles gaat zo als het moet, maar alles is met elkaar goed op te lossen).

Daarna heb ik de collega’s binnen mijn es-jalon en anderen waar ik intensief mee samenwerk ingelicht (voorzover ze op die vrijdag aanwezig waren), ook hier waren de reacties (op één onderkoelde na) verrast en geschokt, ook hier kreeg ik een warme douche over mij heen uitgestort, steeds als eerste gefeliciteerd, en vervolgens balen voor de ATAL, maar ook begrip voor mijn keus.

Vervolgens ben ik op vakantie gegaan, dus de andere collega’s heb ik via de mail ingelicht, aanstaande donderdag is mijn eerste werkdag, ik ben erg benieuwd naar hoe het nieuws is gevallen en wat de reacties zijn.

Half Juni zal ik als Manager informatievoorzien in een instelling in Leiden starten. Ik heb heb hier bijzonder veel zin in, alhoewel ik wel met pijn mijn huidige werkgever zal verlaten. Vier en half jaar heb ik dan in Amsterdam West gewerkt, waarvan 4 jaar met heel veel plezier.  De nieuwe Job is een mooie uitdaging, wederom (voor de derde keer)is het een nieuwe functie en neem ik het over van een interim manager. Het is een fusie organisatie in de publieke (preventie) gezondheidszorg.

OP het fietspad stond een burgerauto, die langzaam reed zonder zijn lichten aan.

Even verderop stonde twee agenten op citybickes een stel jongeren aan te spreken.

De auto was ook bij dat tafereeltje komen te staan.

Ik maakte met mijn PDA daar een foto van, want ik vond het nogal een vreemde situatie.

Daarop komt één van de twee agenten naar mij toe en begint mij direct te intimideren;

Wat was ik daar aan het doen: hem verteld dat ik een foto had gemaakt van deze situatie.

Hij ging verder op zijn intimiderende toon, dat ik geen recht had om foto’s te maken en ik moest de foto wissen.

Hij beriep zich op zijn portret recht.

Ik heb hem verteld dat ik mij in een openbare ruimte bevind en dat ik foto’s mag maken en zijn portretrecht niet zal schaden.

Ik moest doorlopen, maar ook weer niet, het was als in dat sketch van BNN, waarin een agent een auto staande houd en vervolgens zegt dat het verboden is op die plek te stoppen.

Hij eiste van mij dat ik mij moest identificeren, ik heb hem dus mijn ID kaart gegeven, en hem tot 4 maal toe verzocht  dat hij zich naar mij dient te identificeren, dit weigerde hij. Volgens mij is hij ook verplicht om zich bekent te maken en te identificeren, maar zelfs zijn naam wilde hij niet noemen.

Zijn collega heeft zich wel geïdentificeerd bij mij, door zij politie pasje te laten zien.

Ik kreeg vervolgens nog een dreigement naar mijn hoofd, dat als hij die foto op internet zou tegen komen, ik met hem te doen zou krijgen.

De beste man werd steeds kwaaier op mij, maar kon mij nergens op pakken omdat ik correct bleef en standvastig mijn rechten bleef benoemen, ik ben in een openbare ruimte waar ik een foto mag maken, en zijn portret recht niet zal schaden.

Meneer heeft u gedronken? Ja ik heb gedronken, daarom ben ik met de bus gekomen. Er was geen sprake van openbaar dronkenschap.

Het grappige is dat er ook nog getuigen van zijn, Richard en Nils.

Het was een vreemde kafkaiaanse situatie, waarin ik enerzijds gemaand werd om door te lopen, maar aan de andere kant staande werd gehouden door een boze agent, die een machtstrijd met mij aanging op verkeerde gronden.

Hij had ook gewoon tegen mij kunnen zeggen dat ze daar gewoon aan het werk waren naar aanleiding van een melding.

Het bleek namelijk tijdens de discussie dat er twee agentes in die burger auto zaten, dat had ik niet eerder kunnen zien omdat het donker was.

Oh zou ik dan gezegd hebben en was doorgelopen, en ze nog een prettige werkdag gewenst hebben.

Het was wel een grappige situatie, waar ik ook achteraf om moet glimlachen, daar deze man zich volledig in zijn eigen voet heeft geschoten.

Wat mij wel zorgen baard is dat zo een man, een situatie waar niets aan de hand is, weet te escaleren.

Een cursus gesprek techniek en een training zelfbeheersing zou de beste man goed kunnen gebruiken.

De foto vertoond alleen een donker vlak, waar een stel lampen (straatverlichting) is te zien, er zijn geen personeen of voorwerpen verder te onderscheiden.

Mijn neefjes Stevan, Raoul en Nichtje Hellen vonden het nodig om mijn 50 jarige jubileum aan de ganse wereld te verkondigen!